سحر دهقان، هنرمند ایرانی مقیم فرانسه است که در هشتسالگی ایران را ترک کرده است. او در جریان تظاهرات ایرانیان در نیویورک، دو برنامه رقص داشت که یکی در فضای آزاد و دیگری در سالن اجرا شد. این دو برنامه بر روی دو قطعه موسیقی «هوای گریه» اثر همایون شجریان و «جامهداران» اثر حسین علیزاده اجرا شدند. با او درباره این دو برنامه و فعالیتهای هنریاش گفت و گو کردهام. سحر دهقان درباره رقصی که در فضای باز اجرا کرد، میگوید:
زیر چادر سیاه داشتم میجنگیدم و واقعاً احساس خفقان داشتم. هر بار هم این موزیک را میشنوم، این حالت را به عنوان یک زن ایرانی دارم. ه رچند دیگر در ایران زندگی نمیکنم، اما دلم به مردم ایران به خصوص به زنان و بیش از همه به زنان جوان وصل است.
میدانم برای این زنان خیلی سخت است که مجبورند حجاب سرشان کنند و کلاً اینکه مجبورمان کنند دنبال نوعی فناتیسم برویم. برای من دردناکترین حالت است. هر کشوری، هر فرهنگی، چنین چیزی داشته باشد، من میخواهم منفجر شوم؛ هر نوع چادری را از سرم بردارم، توی هوا بیندازم که فریاد آزادی را بکشم و این که احتیاج به فضا داریم؛ احتیاج به آزادی داریم.
مفهوم این رقص همین بود. اول زیر چادر میجنگیدم؛ بعد یکهو مشت زدم بیرون؛ این پارچه را پاره کردم و توی هوا انداختم.
حدود چهار پنج سال است که بیشتر کارهای سیاسی اجرا میکنم. تمام کارهایمان هم حامل پیامی است؛ یا دردی را بازگو میکند یا برای آزادی است یا به فناتیسم و حقوق زنان ربط پیدا میکند.
روز شنبه، اجرایی دارم که روی یکی از شعرهای فروغ فرخزاد - آیههای زمینی - طراحی شده است. جوانی معترض و عاصی که حتی خونین است، روی صحنه میآید. یا کتکش زدهاند یا به او تجاوز شده است و دردی دارد که دیگر دارد منفجر میشود. روی این رقص، دکلمهی آیههای زمینی با صدای سوزی ضیایی و موزیک خوانندهی اپرای لبنانی خواهد آمد....
جهت مطالعه ادامه مطلب کلیک کنـــید
"باغشی ها" که از آنان به عنوان نوازندگان موسیقی و خوانندگان ترانه های ترکمن یاد می شود، سینه شان مالامال از عشق و گنجینه داستانهای حماسی و عاشقانه و اساس هنر و فرهنگ ترکمن است، اما همانند سازشان در گذر زمان رنج کشیده اند و از یاد رفته اند. 
... [ 
در جمعه شب در روستاي بين راهي آق قلا به گنبد يعني "قوچ مرد "غوغايي به پا بود .
