چرا به پرده های دوازدهم و سیزدهم "شیروان پرده لری" یعنی "پرده های شیروان" گفته اند؟ در این مورد فعلاً در بین باغشیها و نوازندگان درک دقیقی وجود ندارد. امّا آنچه که بر ما معلوم است، این پرده ها نامشان را از زمانهای بسیار قدیم با خود حمل کرده اند. این پرده ها در بین نوازندگان و متخصصین موسیقی ترکمنی مفاهیمی چون "دارتغئنلی پرده الر" یعنی "پرده های کشش دار" یا بالاترین حدّ، " گنبد" و سقف صدا را تفهیم میکند. امّا صدای نتهائیکه از پرده های شیروان حاصل میشود، نمیتوان گفت که آخرین حدّ دوتار است. چرا که در بعضی از مقامات مانند " شیرین شکر" ، "حاجی قولاق"، "بال صایات" و امثالهم، ما شاهد جریان نتهائی هستیم که از شیروان پرده نیز میگذرد. در آن حالت انگشتان نوازنده در حدّ بالاتر از پرده سیزدهم صدای صدای خیلی زیرین را ابداع میکند. این تناتسیای بسیار بالا تنها از طرف نوازنده نه، بلکه باغشیهای خواننده نیز در حالت اوج شکوفائی به آن درجه از صدا خودرا میرسانند. با درنظر گرفتن مطالب و پژوهشهای فوق، بر ما معلوم میشود که در دوتارهای ترکمنی امروز، پرده هائیکه بعداز پرده شیروان نیز چهاردهمین، پانزدهمین و حتّی شانزدهمین پرده که هنوز نامگذاری و بسته نشده باشد، میتواند وجود داشته باشد. آن نتها را بعداز سیزدهمین پرده از روی درب دوتار تولید کرده و از طرف باغشیهای ماهر و استاد معمولاً مورد استفاده قرار میگیرد.
جهت مطالعه ادامه مطلب کلیک کنـــید
