سحر دهقان، هنرمند ایرانی مقیم فرانسه است که در هشتسالگی ایران را ترک کرده است. او در جریان تظاهرات ایرانیان در نیویورک، دو برنامه رقص داشت که یکی در فضای آزاد و دیگری در سالن اجرا شد. این دو برنامه بر روی دو قطعه موسیقی «هوای گریه» اثر همایون شجریان و «جامهداران» اثر حسین علیزاده اجرا شدند. با او درباره این دو برنامه و فعالیتهای هنریاش گفت و گو کردهام. سحر دهقان درباره رقصی که در فضای باز اجرا کرد، میگوید:
زیر چادر سیاه داشتم میجنگیدم و واقعاً احساس خفقان داشتم. هر بار هم این موزیک را میشنوم، این حالت را به عنوان یک زن ایرانی دارم. ه رچند دیگر در ایران زندگی نمیکنم، اما دلم به مردم ایران به خصوص به زنان و بیش از همه به زنان جوان وصل است.
میدانم برای این زنان خیلی سخت است که مجبورند حجاب سرشان کنند و کلاً اینکه مجبورمان کنند دنبال نوعی فناتیسم برویم. برای من دردناکترین حالت است. هر کشوری، هر فرهنگی، چنین چیزی داشته باشد، من میخواهم منفجر شوم؛ هر نوع چادری را از سرم بردارم، توی هوا بیندازم که فریاد آزادی را بکشم و این که احتیاج به فضا داریم؛ احتیاج به آزادی داریم.
مفهوم این رقص همین بود. اول زیر چادر میجنگیدم؛ بعد یکهو مشت زدم بیرون؛ این پارچه را پاره کردم و توی هوا انداختم.
حدود چهار پنج سال است که بیشتر کارهای سیاسی اجرا میکنم. تمام کارهایمان هم حامل پیامی است؛ یا دردی را بازگو میکند یا برای آزادی است یا به فناتیسم و حقوق زنان ربط پیدا میکند.
روز شنبه، اجرایی دارم که روی یکی از شعرهای فروغ فرخزاد - آیههای زمینی - طراحی شده است. جوانی معترض و عاصی که حتی خونین است، روی صحنه میآید. یا کتکش زدهاند یا به او تجاوز شده است و دردی دارد که دیگر دارد منفجر میشود. روی این رقص، دکلمهی آیههای زمینی با صدای سوزی ضیایی و موزیک خوانندهی اپرای لبنانی خواهد آمد....
جهت مطالعه ادامه مطلب کلیک کنـــید
"باغشی ها" که از آنان به عنوان نوازندگان موسیقی و خوانندگان ترانه های ترکمن یاد می شود، سینه شان مالامال از عشق و گنجینه داستانهای حماسی و عاشقانه و اساس هنر و فرهنگ ترکمن است، اما همانند سازشان در گذر زمان رنج کشیده اند و از یاد رفته اند. 
... [ 
بدلیل مردمی بودن و در بین خودمان و نزدیک بودن این افراد ، ابعاد شخصیتی و تاثیر گذار آنها را فراموش می کنیم و به خودمانی بودن آن نظر داریم . یکی از برجستگان هنری ترکمن تعریف می کرد : شخصی تازه آشنا از قلم نویسنده و رمان او بی نهایت تعریف و تمجید می نمود و از اثر مثبت آن بر تمام وجود و زندگیش حرف می زد و آرزوی دیدار وی را داشت ، نویسنده پس از معرفی خود اینگونه تحویل گرفته می شود : « این امکان ندارد که نویسنده رمان شما باشید ، تو که دوست خود ما هستی ، نویسنده این رمان باید شخصیتی متمایز داشته باشد و ... » علت این گونه برخوردها ، ترکمن بودن ، خودمانی و بقول معروف خاکی بودن برجستگان ماست . در شناسایی افراد نام آشنای ترکمن صحرا این بار به سراغ گوینده توانای ترکمن ، جبار یارعلی رفتیم . وی در سال 1339 در محله قارقی سیمین شهر بدنیا آمد ، تحصیلات خود را در همان محله تا دیپلم ادامه داد اما بدلیل بضاعت کم خانواده مجبور شد کارگری کند و در دخل و خرج خانواده کمک حال باشد . علاقه وی به موسیقی و خوانندگی وا داشت تا در کنار گروه های موسیقی در محافل و عروسی ها فعالیت کند ، اما استعداد او به اینجا خلاصه نمی شد . حنجره و ذهن او توانایی های دیگرش را نیز بروز می داد و با حفظ اشعار قدما به بیان احساسی اشعار در محافال روی آورد و مورد تشویق و تعریف شنوندگان شد . ...
محمد طرحان ابن اوزلئق معروف به ابونصر فارابی از جمله نادر عارفانی است که آثار ارزشمند و روایات زیادی از او باقی مانده است. او در سال ۸۷۰ میلادی در واسیج یکی از روستاهای فاراب واقع در بین مرز ترکمنستان و ازبکستان کنونی می باشد، متولّد شده است. او تحصیلات خودرا در بغداد باتمام میرساند و تمام علوم ایّام خودرا فرا میگیرد. ... روایتی از او باقیست که او در بغداد نوعی از آلت موسیقی را از روی دوتار ابداع میکند و با آن در یکی از مجالس خلیفه بغداد در حضور او مقامی از مقامات ترکمنی را می نوازد که همه مدعوینی که در مجلس حضور داشتند بخواب فرو میروند. " او هیچ وقت دون ترکمنی (عبا) را از تن خود بیرون نیانداخته است. پوشش ترکمنی خودرا همیشه خفظ نموده است. فارابی دوتار را به دو نوع تقسیم بندی میکند که یکی دوتار خراسان نام دارد که همان دوتارهای کنونی ترکمنی است و دیگری دوتار بغداد می باشد که آنرا بدست خود در بغداد ابداع کرده است. در این رابطه وبلاگ فعال
فارابي تركمن بود و در عراق تحصيل كرد و با آنكه شهرتش بيشتر در فلسفه بود، به عنوان يك نظريّهپرداز در موسيقي نيز پيشواي همگان محسوب ميشد، و شهرتش در اين باره به ويژه ناشي از اثرش بود كه كتاب الموسيقي الكبير نام داشت و خود بزرگترين اثر در باب موسيقي تا زمان فارابي بود. ميگويد تقريباً تمام آثار يوناني در زمينهي موسيقي را پيش از او به عربي برگردانده بودند، و او بيشتر آنها را مطالعه كرد، گو آنكه از هيچ يك نامي نميبرد. مگر از اثر تميستيوس Themistius . فارابي نوازنده نيز بود، برخلاف تميستيوس كه موسيقي نمينواخت؛ و هر چند بيشتر مباحث نظريش مبتني بر آراء نويسندگان يوناني بود. با اين همه از جنبهي علمي مطالب اصيل فراواني را فراهم آورد كه در هيچ جاي ديگر يافت نميتواند شد، به ويژه در توصيفاتي كه از آلات موسيقي رايج در ميان اعراب به دست داده است. فارابي در علوم رياضي فيزيك احاطهي كامل داشت، و لذا براي ورود به علم نظري از هر لحاظ مجهّز بود. گرچه علم خود را به يونانيان مديون بود، ولي خطاهاي آنان را تكرار نكرد، و نپذيرفت كه صدا در آب به درجهاي كمتر از صدا در هوا شنيده ميشود؛ نيز اين قول ارسطو را هم نپذيرفت كه پشم چون بر آن ضربه وارد آورند صدا پديد نميآورد؛ به همين منوال اين لغزش نيكوماخوس را هم تكرار نكرد كه بگويد فيثاغورس ملايمت consonance را از رهگذر سنجش سنگيني چكّشهاي آهنگر كشف كرد؛ و اين افسانهاي بود كه گودنتيوس Gaudentius و بوئتيوس Boethius هم آن را تكرار كرده بودند. تحليلي كه او از تأثير موسيقي به دست ميدهد، هم يونانيان را وهم كندي را به كلّي پشت سر مينهد، همانگونه كه از فيلسوفي طبيعي چون او چنين انتظاري هم ميرود. 
